จักรพล's profile>"๐My_LiFe๐"<PhotosBlogLists Tools Help

Blog


    April 06

    ---ความคิดถึง--ความรู้สึก--ความเหงา--

         เออ!! กว่าจะมาอัพได้ผ่านไปนาน ถึง นานมากน่ะเนี่ย--ไม่ค่อยได้เข้ามาเลย..เพราะไม่ค่อยมีคนมาเม้มด้วยแหละเลยไม่อยากอัพ
     
    ส่วนใหญ่ก็ก็อบเค้ามาอีกทีนึงนั้นแหละ--ฮิฮิ..เอาเถอะดีแล้ว..จะได้มาระบายในบล็อกนี่บ่อยขึ้นมาอีกนิดๆๆนึงน่ะ ++จุ๋ ๆๆ
     
     
        ตอนนี้มีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับใครหลายๆคนที่เป้ยังไม่ค่อยเข้สใจซักเท่าไหร่เพราะปิดเทอมไม่ค่อยได้คุยกันมากอ่ะ--ถึงคุยก็ไม่ค่อยจารู้เรื่อง
     
    ซักเท่าไหร่อ่ะน่ะดีแล้วว่าไหม--อยากบอกเค้าจังว่าเวลาคิดถึงเค้าจะมองจันทร์ตลอดเลยอย่างที่เป้ทำบ่อยๆ อ่ะน่ะ--น้ำเน่าไหม 55+ แต่พอมองแล้วน่ะก็รู้สึก
     
    อะไรบางอย่างน่ะ รู้ไหมว่าอ่ะไร "เจ็บ" !! ตรงอกขึ้นมาอย่างไม่รู้สึกตัว เอ็!! --กูเป็นอะไรของกูว่ะเนี่ย-- พอคิดไปคิดมาความคิดในหัวด้านออกแนวชั่วๆๆ
     
    บอกว่า "เค้ารักกัน" --มรึงไปเสือกทามมายย-- โหๆๆ เท่านั้นแหละ เลิกเลย บอกตามตรง เจ็บโขด เมื่อ คำนี้ออกมาจากในหัวของ เป้ -- จากนั้นก็---ก็--
     
    --ก็--ก็--ไปคิดเรื่องอื่นทันที ไม่สนใจแล้ว เรื่องแบบนี้ --แต่ก็น่ะเสียดายจังเลยอ่ะ--ว่าไหม แต่ก็ต้อง "ทำใจ" ยอมรับความเป็นจริงอ่ะน่ะ
     
         จากวันนั้นถึงวันนี้++คิดถึงกันบางไหม ?? คิดอยู่กับตัวเอง พูดอยู่กับตัวเอง --ในใจคิดว่าเค้ารักกันน่ะดีแล้ว อย่าให้เค้าต้องเลือก เพราะถ้าเค้าเลือกคนที่เลือก
     
    ย่อมไม่ใช้เป้ จริงไหม-- ก็เลยคิดกับตัวเองอีก แล้วพูดกระซิบกับความเหงาเบา "เค้ามีคนที่เค้ารักอยู่แล้ว" "เค้ามีคนที่คิดถึงอยู่แล้ว" "เค้ามีคนที่คอยเป็นห่วงอยู่แล้ว"
     
    ทำใจยอกรับมันให้ น่ะครับ --จากความเหงาที่เคยมีมาก มากเสียจน..อยากจะร้องไห้ แต่พอพูดอย่างนี้กับตัวเอง ..ความเหงานั้น ก็มลายหายไป--
     
     
     
         ต่อจากนี้--เธอคือคนที่ฉันจะรัก--
     
         ต่อจากนี้--เธอคือคนที่ฉันห่วงใยที่สุด--
     
         ต่อจากนี้--ความรักที่มีให้ จะไม่มีวันหายไป ความห่วงใยที่มีแม้จะส่งไม่ถึง แต่..ทุกๆอย่างที่ฉันทำ--
     
              มันจะไม่มีมีวัน"น้อยลงไป" นับจากนี้
     
                                                        มันจะทดแทนด้วย"เค้า"--ไม่ใช้"ฉัน"
       
     
               และ ต่อจากนี้ "ฉันจะรักเธอเพียงคนเดียว